Voor jou

Er is een leven

Zuiver en zacht

Dat jou zal omarmen

Verwarmen

Als een vacht

Speciaal voor jou

Vertrouw

Dit gaat voorbij

Wees niet bang

Ik blijf dichtbij

Dit gaat voorbij

Ik sleep je door de bagger heen

Naar de overkant

Pak mijn hand

Door de catacomben

Van de duisternis

Angst, verdriet

Verbintenis

Ik blijf dichtbij

Wees maar niet bang

Dit gaat voorbij

De tussenstand

Met vallen en opstaan

Lachen en huilen

Achter maskers verschuilen

Gaan we dapper het leven aan

Het slechte verguizen

Het kwade verbannen

Wat fout is is niet

Wat goed is wat je ziet

Want de buitenwereld bemint

Alleen het lieve brave kind

Zij aan zij

Met wie je kiest voor het leven

Alles geven

Verruil je ik voor wij

Samen een mening

Samen een pad

Waar hij is ben jij

Waar jij bent allebei

Want het levenspad begaan

Kan je samen beter aan

Blij verruim je wij

Met nieuw geboren leven

Dat je alles zal geven

Aan jezelf voorbij

Altijd paraat

Altijd beschikbaar

Wie zij zijn ben jij

Wie jij bent terzij

Want dapper gaan ze het leven aan

Afhankelijk van jouw bestaan

Sara brengt de tussenstand

Het leven

Kleur gegeven

Maar ook een schaduwkant

Sara brengt de tussenstand

Met leven

Ik verdreven

In de schaduw van de ziel beland

Belvedère

Even een kopje koffie samen

Even bij elkaar

Ik heb het zo gemist

Ik verlang er weer zo naar

Even lekker lullen

Over alles en iedereen

Ik heb het zo gemist

Ik was soms heel alleen

Nu lijkt het tij te keren

En kom ik dichterbij

En ja, dat maakt me blij

Maar zit ik op mijn belvedère

En staar naar bergcoulissen

Dan voel ik, dat ik wéér ga missen

Gesluierde meningen

Overal broeit het

Drukkend en zwaar

Geruisloze woorden

Beducht ongrijpbaar

Tussen de zinnen

Een subtiel gebaar

Een snuif, een kuch

Een blik naar elkaar

Ze branden naar binnen

Puncteren mijn huid

Vullen mijn hoofd

Oorverdovend luid

Alleen in mijn schoenen

Sta ik en ervaar

Gesluierde meningen

Beklemmend voelbaar

Liber

En nu is het genoeg geweest 

Hier eenzaam in de kast 

Waar ’t leven mij niet past 

En de leugen niet geneest 

De vinger op de zere plek 

Is anders zijn dan anderen

Maar zonder dat mijn ziel vertrekt 

Zal mij dat nooit veranderen

Ik kom eruit, een trotse zoon 

En veeg voorgoed mijn waarheid schoon 

(geïnspireerd door 'Nunc stans' van Menno van der Beek)

Het schepje

Het schepje graaft een kuiltje

Het schepje is heel blij

Want kuiltjes graven vindt hij

Een heel erg leuk karwei

De graafmachine kijkt het aan

En denkt: 'Dat wil ik ook!'

En met een hele grote zwaai

Schept hij de hele strook

Het schepje graaft zijn kuiltje

En vindt het nog wel fijn

Maar naast die grote graafmachien

Voelt hij zich wel heel klein

De kern (poëtica)

Een kale vlakte

ogenschijnlijk stil

Een jonge scheut

buitengewoon pril

Een blaadje groen

ontluikend fris

Een schuchtere knop

verstopt in duisternis

Een lentebui

Een zonnestraal

Een lichte bries

En dan brutaal …

Een kleine scheur

tussen de bladen

van de kelk

die doet verraden

wat een schoonheid

binnen huist

die vol van lust

en verlangens bruist

De kroonbladen 
bezield met levenszin

ontspruiten hun schild

van bescherming

en tonen de wereld

in vol ornaat

hun diepste kern

De levensdraad

Die fleur, odeur

Die euforie

Die zuivere schoonheid

Poëzie

Poëzie is … (poëtica)

Poëzie is …

Een excuus om te dramatiseren
Aan te dikken en te fabuleren
Te huilen en te krijsen
Te jubelen over paradijzen

De wanhoop die borrelt

achter het masker van opgewektheid

De liefde die verslindt

onder het imago van nuchterheid

De toegelaten hysterie

verstoken van relativiteit

Poëzie is …

Een poort naar de ziel

Metaforen subtiel

Een gevoel zonder reden

in een keurslijf gesneden

Een blote vrouw begeerlijk

in een gereformeerde kerk 

Een veld rode klaprozen

omheind door ijzer smeedwerk

Een huppende roodborst

op een kale winterberk

Poëzie is …

Ook luchtig

Geestig en lief

Puur en simpel

Zuiver naïef

Een torretje dat spartelt

op zijn rug in de zon

Een verrassend einde

aan wat alledaags begon

Een wijze oude man

in een fluwelen japon

Poëzie is liefde

Poëzie is dood

Poëzie is klein

Poëzie is groot

Poëzie is vrij

Poëzie is beperkt

Poëzie is verslagen

Poëzie is verwerkt

Poëzie is expressie

Niet meer dan dat

Expressie met woorden

Soms ietwat overschat

In de vallei (ollekebollekegedicht)

Wat een verademing

Weg van de werk’lijkheid

Tussen de lieflijkheid

In de vallei

Even niet nadenken

Kopinhetzandtechniek

Bijtjes en bloemetjes 

Zijn wij voorbij?

Hallo allemaal (slamgedicht)

Hallo allemaal

Mensen in de zaal

Ik ga voor u dichten

En hoop niet te zwichten

Voor zenuwen die gieren

Als hollende mieren

Door al mijn cellen

Mijn ademhaling kwellen

Mijn maag omdraaien

En onrust zaaien

Hallo allemaal

Mensen in de zaal

Ik zak door mijn hoeven

Het zal u bedroeven

Mijn stress is te groot

Vandaar dit gekloot

Ik stotter mijn woorden

U gaat mij vermoorden

U fakkelt mij af

Ik ben veel te laf

Mensen in de zaal

Hallo allemaal

Ik ben bang voor u allen

Ik ga dit vergallen

Ik kan wel janken

Hier op de planken

Waar ben ik beland

Ik maak me van kant

De uitputting nabij

Dit slamdichten is denk ik, niet echt iets voor mij

Angst (limerick)

De angst uit een vorig leven

Had hij met succes verdreven

Toen nam hij een trekkie

Van een rijkgevuld sjekkie

Nu is de angst aan hem gaan kleven

Dubbeltje (limerick)

De jongen uit Amsterdam-West

Deed altijd enorm zijn best

Het leek hem zo fijn

Een kwartje te zijn

Maar hij kwam uit een dubbeltjes-nest

Bezopen (limerick)

De vrouw, uit haar harnas gekropen

Probeerde aan zichzelf te verkopen

Dat ze zonder pardon

Alles bereiken kon

Ze was behoorlijk bezopen

Waar gaat dit heen …

Zo eenzaam kan je samen zijn

Twee levens naast elkaar

Twee golven uit fase

Zo leeg kan samen zijn

Hoe kan je praten met elkaar

Zonder ook te luisteren

Zonder begrip of inleving

Hoe kom je tot elkaar

Opeens kan je vervreemden

Twee handen op twee buiken

Twee zielen twee gedachten

Opeens ben je twee vreemden

Een samenspel twee keer alleen

Waar gaat dit heen …

Ik wil hier weg (jeugdherinnering)

Ik wil hier weg

Iedereen kijkt

Iedereen praat

Iedereen wil voelen

door mijn haren kroelen

Het maakt me kwaad

Ik wil hier weg

Niemand lijkt 

op mij, niet één

Hun woorden een brij

ongrijpbaar voor mij

Ik voel me alleen

Juffen wijzen

Meesters gebaren

Kinderen staren

Kinderen grijnzen

Terugdeinzen

Blijf van mijn haren

Ik doof mijn zintuigen 

één voor één

Niet horen meer

Niet waken, niet zien

en geen gegrien

Ze zullen mij niet raken

Maar als nog éénmaal

Een zwarte kindervinger

mijn spierwitte haar 

waagt te betasten

Dan sla ik die gasten

allemaal in mekaar

(Eerste schooldag St Louis (USA) 1978)

De eerste steen

De sluipende eenzaamheid

Zonder alleen

Verlamt verlangens

Drijft drift uiteen

De bomvolle leegte

Onbeschreven

Ontbeert ruimte

Vulling te geven

Wat zijn zal vergt

De moed van het heden

Hier, vandaag

Toekomstig verleden

De leegte leegvegen, de eenzaamheid alleen

Dromen doen, daar ligt de eerste steen

Poekie (klankgedicht)

Poekie poekie

Prrrt prrrt

Poekie poekie

Lief

Proetie proetie proetie proetie

Poekie poekie

Lief

Snoezewoezel

woez woez

Snoeziewoezie

Lief

Poekiewoekiesnoeziewoez

Poekiewoekie

Lief

Wij (inspiratiegedicht)

Witte velden
Tot waar ik ga
Overrompelende weidsheid
Wij

Smeltend samen
Samen één
In harmonie wil ik blijven
Blij

De stilte, de rust
De vrede, intens
Boven op de wereld vrijen
Vrij

Al die gedachten (villanelle)

Mijn hoofd zo zwaar
van alle gedachten
Dit afgelopen jaar

Samen met elkaar
en toch niet bij machte
Mijn hoofd zo zwaar

Waar schuilt het gevaar
dat alles ontkrachtte
dit afgelopen jaar

Een subtiel gebaar
een onzinnig smachten
Mijn hoofd zo zwaar

Ik weet niet waar
Of wat ik verwachtte
Dit afgelopen jaar

Maar breekbaar
Maken al die gedachten
Mijn hoofd zo zwaar
Dit afgelopen jaar

Rutte's crisis (actualiteitengedicht)

Wat zijn we allemaal hevig gekweld

Boeren op het Malieveld

Bouwers zwaar over de zeik

Vliegers schandelijk te kijk

SUV-bestuurders door het slijk

Maar het grootste drama op dit slagveld …

De maximumsnelheid wordt bijgesteld

Huilen huilen huilen, huilen

Rutte hield niet op met pruilen

Een rotmaatregel tot zijn spijt

Een dieptepunt, dat is een feit

Na al die jaren overheid

Mooie praatjes in te ruilen

En imago te bevuilen

De goedlachse minister president

Was helemaal niet in zijn element

Al jaren door velen hoog geprezen

Had hij kranig bewezen

Met een eenvoudig beleid

Voor profiteurs en werkvlijt

Het milieu te zijner tijd

De economie weer te genezen

… Alleen de bijsluiter niet gelezen

En nu is hij helemaal aangedaan

De bijwerkingen waren hem ontgaan

Tenminste hij heeft er wel te verstaan

Geen herinneringen aan

Midlife

De crisis rond je vijftigste jaar
Lijkt sprekend op de pubertijd
Op zoek naar je eigen identiteit
Alleen nu met grijzend haar

Alles heb je voor mekaar
Toch zit je met enorme spijt
Van al je brave werkvlijt
Je was eigenlijk liever kunstenaar

Ook ben je even hélemaal klaar
Met havermout bij je ontbijt
Je heb in alle eerlijkheid
Liever champagne, zalm en kaviaar

Een kneiter van een Cubaanse sigaar
Whisky in grote kwantiteit
Een wild sexy knaap die je verleid
Zwoele liedjes op de gitaar

De crisis rond je vijftigste jaar
Lijkt sprekend op de pubertijd
Alleen maakt de mooie jonge meid
Haar dromen nu nog allemaal waar

Remi's sonnet

Zij hield van hem, hij hield van haar
Ze hielden van elkaar
Zonrode haren, klein van stuk
Zo voelde dus geluk

Hij nam haar mee naar Londen, Parijs

Hij nam haar mee op reis

Zij liet zich leiden aan zijn hand
Ze voelden zich verwant

Toen sloeg bij haar de onrust toe
Iets klopte niet van binnen

Ze viel op vrouwen gaf ze toe

Toen sloeg bij hem het noodlot toe

Iets brak bij hem van binnen

Zijn hart in duizend stukjes moe

Koen (18/12/2005)

Een ochtend onheilspellend stil
Eenzaam in mijn
bed verlaten
De angst verlammend, akelig kil

In stilte lig ik, snik ik, bid
De engelen
ongenadig
Leven en dood in hun bezit

Het bed voelt koud, mijn wereld klein
Roerloos verbijt
ik de krampen
Onheil spreekt in snijdende pijn

Dan breekt er iets binnen, subtiel
Warm vocht verdrijft
het vleugje hoop
Dierlijk gehuil ontsnapt mijn ziel

Ik vang hem op, vanuit mijn schoot
Hij is een hij
zijn lijfje gaaf
Vier volle manen is hij groot

Ik wou

Ik wou weer spontaan zijn
als een kind
Huppelen, dansen, springen
in de wind

Ik wou weer onbezorgd lachen
naar het leven
Het zingend omarmen
Op de wolken zweven

Ik wou weer licht en helder zijn
in mijn hoofd
Nieuwsgierig en levenslustig
Onverdoofd

Ik wou weer gillen en schreeuwen
van plezier
Enthousiast en nieuwsgierig
als een jong dier

Maar mijn hoofd zit vol watten
Mijn ledematen voelen zwaar
Ik sleep me vooruit
en kom nergens mee klaar