Achteraf

Achteraf

Had ik best gewild

Wat jij wilde

Achteraf

Verlang ik in stilte

Wat ik niet wou

Achteraf

Was het verzet 

Misschien

Of rebellie 

Ik wilde niet 

Niet zien

Achteraf  

Mis ik 

Wat jij hebt

Waar jij bent

Jou

Wat jij zo graag wou

Achteraf

Een dag

Een dag

Waarop de afstand groot

De waarheid bloot

Een ijkpunt prikt

Een dag

Waarop de eenzaamheid

Alleen een feit 

Verloop verklikt

Een dag

Waarop kwarteeuw verjaart

Niet veel meer waard

De tijd doortikt 

Een dag 

Nog net die dag

Waarop de kloof de leegte likt

Knoop

Hij heeft volstrekt alle recht

Om gekwetst te zijn

Zoveel pijn

Zij hakte de knoop

Hij had nog hoop

Een mokerslag zonder gevecht

Kilte

Zij hakte maar voelt

De knoop in haar maag

Blaam knaagt

Zijn pijn

Zijn gekwetst zijn

Was nimmer bedoeld

Stilte

Die mokerslag gemeten

Aan het  samenspel

Van haar als hem zowel

Is haar ontknoping niet

Het complete lied

Je zou het bijna vergeten …

Zij heeft ook verdriet

Verlaten

Heb ik jou verlaten

Nee

Jij was het die vertrok

Toen ons leven

Niet meer luchtig

Soms een donderwolk betrok

Had jij wel in de gaten

Hoe ik voor overleving vocht 

Hoe hevig ik een schouder zocht

Had jij dat in de gaten

Toen mijn geest het niet meer trok

Al die zwaarte

In het leven

Toen het baken bijna brak, ook toen

 Was jij het die vertrok

Ja

Jij hebt míj verlaten

Voorbij

Je kijkt me aan met grote ogen

Wat is er fout gegaan

Ik zeg het je 

In woorden

In miljoenen woorden

Al vele jaren

Keer op keer

Het volledig onvermogen

Om inhoud te verstaan 

Om te horen

Om te snappen

Essentie te bevatten

Om te ervaren

Keer op keer

Niet mij

Ik heb geen adem meer

Voorbij

Geruisloos

Zolang als mijn volwassenheid 

Hoor ik bij hem 

En hij bij mij 

Een veilige vanzelfsprekendheid 

Onze levens samen geweven 

Was ik voor hem 

En hij voor mij 

Samen een vertrouwd gegeven 

Geruisloos ontrafelde saamhorigheid 

Ik dreef van hem

En hij van mij

Naar een vooruitzicht vol onzekerheid

Een vooruitzicht zonder wij

Kwijt

Ik ben het kwijt

Kan het nergens vinden

Ernst zal me verblinden

Voor relativiteit

Wanhoop heeft het bedolven

Onder grote emotionele golven

Weggedoken zit het achter verdriet

Ook in getob vind ik het niet

Overspoeld door dramatiek

Houdt het zich schuil achter paniek

Maar ik laat me niet verblinden

Zal het verdomme weer terugvinden

Ergens daarbinnen 

Diep in mijn lijf

Want zonder humor 

Word ik een oud chagrijnig zuur wijf

Bang

Bang voor wat er komen gaat

Bang voor de ruimte

Bang voor de leegte

Bang voor het gat

Bang voor de eenzaamheid

Bang voor spijt

Bang voor de diepte

Bang voor het dal

Bang voor de hoogte

De moed, de val

Bang voor de val

Bang

Zij aan zij

Ik voel je niet 

Aan mijn zij

Ik voel je behoefte 

Aan mij

Aan een warme blik

Een lief gebaar

Troostende woorden

Een streling

Zomaar

Maar ik mis je 

Aan mijn zij

Ik mis samen

Zij aan zij

Torteltijd

Het is torteltijd

Tenminste

Voor de vogels

Geen eenzaamheid

Het kwekt en krijst

Bij het krieken

Van de dag

Dat de lente

De leegte omlijst

Het voorjaar doet vrolijk

Wat dood leek weer leven

Door met liefde

Leegte 

Gevoel te geven

Waar verwarring

Verwijt 

Gevoel doet vervagen

Verhelderen vogels

Op de vroege voorjaarsdagen

Het is torteltijd

Ze kwekken en krijsen

Bij het krieken

Courage!

Vanuit de kille leegte 

Zal fris groen verrijzen

Vertrouwen

Gezelligheid werd overstemd

Pas de volgende dag

Door een gevoel van oneerlijkheid

Want wat ik zag

Was niet de werkelijkheid 

En dat beklemt

De lieve woorden

Schuldbewust

Brachten zachtheid

Maar bewust

Verstoken van puurheid

Doen ze vermoorden

Het vertrouwen 

Dat zonder terughoudendheid 

Verankerd moet zijn

In genegenheid

Zonder schijn

Van elkaar houden

Levenskracht

Haar kniehoge laarzen 

Draagt ze met klasse

Gracieuze passen

Opgewekt 

Kijkt ze de wereld in

Opgeheven kin

Op weg naar haar bestemming

Gaat ze onbevreesd

Een vrije geest

Niet hooghartig 

Niet gedwee 

Zuiver met de golven mee

Met gracieuze passen

Een vrije geest

Wat geweest is is geweest

Innerlijk kind

Dat is niet lief

Wat jij vindt

Naar kind

Dat is niet aardig

Wat jij verzint

Naar kind

Wie denk je wel dat je bent

Schijnheilig en verwend

Wij hoeven jou niet meer

Jij verpest de hele sfeer

Klein ben je, en nietig

Je maakt iedereen verdrietig

En jezelf onbemind

Dat je harteloos zegt

Wat je werkelijk vindt

Naar kind

Zo jammer

Je ging ervan uit dat

Had wel verwacht

Wist niet wat

Dacht 

Was nooit jouw bedoeling

Voelde je er ook niet prettig bij

Wilde juist verzoening

Wou juist niet mij ...

Zo jammer dat

Je een andere indruk wekt

Want écht schat

Heel veel respect 

Onschuldig aan dit leven

Overkomt het je allemaal

Vooroordelen blijven aan je kleven

Een infantiel verhaal

Geef me de ruimte

Geef me de ruimte

Ik krijg geen lucht

Al die verwachtingen

Al die verlangens

Die constante zucht

Geef me de ruimte

Ik krijg het benauwd

Het ongeduld

De schuld

Het laat me niet koud

Geef me de ruimte

Doe een stapje terug

Laat het even zijn

Laat mij even zijn

Ga van mijn rug

Geef me de ruimte

Om te bouwen

Dan bouwen we een brug

Schuld

Haar drang naar harmonie

In pleasen gehuld

Ontlokt ergernis en jaloezie 

Schuld

Haar troost aan één

Die het hardste brult

De ander in de steek

Schuld

Haar eigen grenzen ver voorbij

Om iedereen te beschermen 

Obsessief te ontfermen 

Zelfredzaamheid vermoord 

Subliem in de kiem gesmoord 

Schuld

Al haar levenspatronen 

Gehuld

In schuld

Veilig

Bruine beer
Warm en zacht
Ik nestel me tussen jouw vacht

Mijn wang tegen je borst gevleid 
Gekoesterd in geborgenheid
Laat ik alles los
En verwarm me met jouw tederheid

Bruine beer
Zo lief, zo zacht
Zo veilig in jouw moedervacht

Ik zou leven

Ik gun mezelf een frisse bries

Met zuivere lucht, veel zuivere lucht

Ik zou gaan jubelen en juichen

Mijn armen wijd

Ik zou de frisheid naar binnen zuigen

En ik zou huilen

Heel veel huilen

Ik zou huilen

Tot ik niet meer kon

Ik gun mezelf een open veld

Met bloemen, heel veel bloemen

Ik zou gaan huppelen en hollen

Mijn benen in de lucht

Ik zou door de verleiding rollen

En ik zou lachen

Zoveel lachen

Ik zou lachen 

Tot ik niet meer kon

Ik gun mezelf vrijheid

Vol verlangens, vol verlangen

Ik zou gaan vlinderen en vliegen

Mijn hart wijd open

Ik zou mijn dromen wiegen

En ik zou leven

Intens leven

Ik zou leven

Tot ik niet meer kon

Voor jou

Er is een leven

Zuiver en zacht

Dat jou zal omarmen

Verwarmen

Als een vacht

Speciaal voor jou

Vertrouw

Dit gaat voorbij

Wees niet bang

Ik blijf dichtbij

Dit gaat voorbij

Ik sleep je door de bagger heen

Naar de overkant

Pak mijn hand

Door de catacomben

Van de duisternis

Angst, verdriet

Verbintenis

Ik blijf dichtbij

Wees maar niet bang

Dit gaat voorbij

De tussenstand

Met vallen en opstaan

Lachen en huilen

Achter maskers verschuilen

Gaan we dapper het leven aan

Het slechte verguizen

Het kwade verbannen

Wat fout is is niet

Wat goed is wat je ziet

Want de buitenwereld bemint

Alleen het lieve brave kind

Zij aan zij

Met wie je kiest voor het leven

Alles geven

Verruil je ik voor wij

Samen een mening

Samen een pad

Waar hij is ben jij

Waar jij bent allebei

Want het levenspad begaan

Kan je samen beter aan

Blij verruim je wij

Met nieuw geboren leven

Dat je alles zal geven

Aan jezelf voorbij

Altijd paraat

Altijd beschikbaar

Wie zij zijn ben jij

Wie jij bent terzij

Want dapper gaan ze het leven aan

Afhankelijk van jouw bestaan

Sara brengt de tussenstand

Het leven

Kleur gegeven

Maar ook een schaduwkant

Sara brengt de tussenstand

Met leven

Ik verdreven

In de schaduw van de ziel beland

Belvedère

Even een kopje koffie samen

Even bij elkaar

Ik heb het zo gemist

Ik verlang er weer zo naar

Even lekker lullen

Over alles en iedereen

Ik heb het zo gemist

Ik was soms heel alleen

Nu lijkt het tij te keren

En kom ik dichterbij

En ja, dat maakt me blij

Maar zit ik op mijn belvedère

En staar naar bergcoulissen

Dan voel ik, dat ik wéér ga missen

Gesluierde meningen

Overal broeit het

Drukkend en zwaar

Geruisloze woorden

Beducht ongrijpbaar

Tussen de zinnen

Een subtiel gebaar

Een snuif, een kuch

Een blik naar elkaar

Ze branden naar binnen

Puncteren mijn huid

Vullen mijn hoofd

Oorverdovend luid

Alleen in mijn schoenen

Sta ik en ervaar

Gesluierde meningen

Beklemmend voelbaar

Liber

En nu is het genoeg geweest 

Hier eenzaam in de kast 

Waar ’t leven mij niet past 

En de leugen niet geneest 

De vinger op de zere plek 

Is anders zijn dan anderen

Maar zonder dat mijn ziel vertrekt 

Zal mij dat nooit veranderen

Ik kom eruit, een trotse zoon 

En veeg voorgoed mijn waarheid schoon 

(geïnspireerd door 'Nunc stans' van Menno van der Beek)

Het schepje

Het schepje graaft een kuiltje

Het schepje is heel blij

Want kuiltjes graven vindt hij

Een heel erg leuk karwei

De graafmachine kijkt het aan

En denkt: 'Dat wil ik ook!'

En met een hele grote zwaai

Schept hij de hele strook

Het schepje graaft zijn kuiltje

En vindt het nog wel fijn

Maar naast die grote graafmachien

Voelt hij zich wel heel klein

De kern (poëtica)

Een kale vlakte

ogenschijnlijk stil

Een jonge scheut

buitengewoon pril

Een blaadje groen

ontluikend fris

Een schuchtere knop

verstopt in duisternis

Een lentebui

Een zonnestraal

Een lichte bries

En dan brutaal …

Een kleine scheur

tussen de bladen

van de kelk

die doet verraden

wat een schoonheid

binnen huist

die vol van lust

en verlangens bruist

De kroonbladen 
bezield met levenszin

ontspruiten hun schild

van bescherming

en tonen de wereld

in vol ornaat

hun diepste kern

De levensdraad

Die fleur, odeur

Die euforie

Die zuivere schoonheid

Poëzie